৬. দ্ৱীহি সীলেহীতিকথাৱণ্ণনা

৫৮৭-৫৮৯. ইদানি দ্ৱীহি সীলেহীতিকথা নাম হোতি. তত্থ ‘‘সীলে পতিট্ঠায নৰো সপঞ্ঞো’’তিআদিৱচনতো (সং. নি. ১.২৩) যস্মা লোকিযেন সীলেন সীলৱা লোকুত্তৰং মগ্গং ভাৱেতি, তস্মা ‘‘পুৰিমেন চ লোকিযেন মগ্গক্খণে লোকুত্তৰেন চাতি দ্ৱীহি সীলেহি সমন্নাগতো নাম হোতী’’তি যেসং লদ্ধি, সেয্যথাপি মহাসংঘিকানংযেৱ, তে সন্ধায মগ্গসমঙ্গীতি পুচ্ছা সকৱাদিস্স, পটিঞ্ঞা ইতৰস্স. অথ নং ‘‘যদি সো একক্খণে লোকিযলোকুত্তৰেহি দ্ৱীহি সীলেহি সমন্নাগতো, দ্ৱীহি ফস্সাদীহিপি তেন সমন্নাগতেন ভৱিতব্ব’’ন্তি চোদেতুং দ্ৱীহি ফস্সেহীতিআদিমাহ. ইতৰো তথাৰূপং নযং অপস্সন্তো পটিক্খিপতি. লোকিযেন চ লোকুত্তৰেন চাতি পঞ্হে পুব্বে সমাদিন্নঞ্চ মগ্গক্খণে উপ্পন্নসম্মাৱাচাদীনি চ সন্ধায পটিজানাতি.

লোকিযে সীলে নিৰুদ্ধেতি পুচ্ছা পৰৱাদিস্স, খণভঙ্গনিৰোধং সন্ধায পটিঞ্ঞা সকৱাদিস্স. ইতৰো পন তং ৱীতিক্কমং ৱিয সল্লক্খেন্তো দুস্সীলোতিআদিমাহ. লদ্ধিপতিট্ঠাপনং পনস্স পুব্বে অভিন্নসীলতংযেৱ দীপেতি, ন দ্ৱীহি সমন্নাগততং. তস্মা অপ্পতিট্ঠিতাৱ লদ্ধীতি.

দ্ৱীহি সীলেহীতিকথাৱণ্ণনা.