৫. ৱচীভেদকথাৱণ্ণনা

৩২৬. ইদানি ৱচীভেদকথা নাম হোতি. তত্থ যেসং ‘‘সোতাপত্তিমগ্গক্খণে পঠমং ঝানং সমাপন্নস্স দুক্খন্তি ৱাচা ভিজ্জতী’’তি লদ্ধি, সেয্যথাপি এতৰহি পুব্বসেলিযাদীনং; তে সন্ধায সমাপন্নস্স অত্থি ৱচীভেদোতি পুচ্ছা সকৱাদিস্স, লদ্ধিযং ঠত্ৱা পটিঞ্ঞা পৰৱাদিস্স. পুন সব্বত্থাতি তযো ভৱে সন্ধায পুট্ঠো অৰূপং সন্ধায পটিক্খিপতি. সব্বদাতি কালৱসেন পুট্ঠো পঠমমগ্গক্খণে পঠমজ্ঝানিকসমাপত্তিতো অঞ্ঞং সব্বং সমাপত্তিকালং সন্ধায পটিক্খিপতি. সব্বেসং সমাপন্নানন্তি পুট্ঠো লোকিযসমাপত্তিযো সমাপন্নে সন্ধায পটিক্খিপতি. সব্বসমাপত্তীসূতি পুট্ঠো দুতিযজ্ঝানাদিকং লোকুত্তৰং সব্বঞ্চ লোকিযসমাপত্তিং সন্ধায পটিক্খিপতি.

কাযভেদোতি অভিক্কমাদিৱসেন পৱত্তকাযৱিঞ্ঞত্তি. ইদং ‘‘যানি চিত্তানি ৱচীৱিঞ্ঞত্তিং সমুট্ঠাপেন্তি, তানেৱ কাযৱিঞ্ঞত্তিং. এৱং সন্তে কস্মা কাযভেদোপি ন হোতী’’তি চোদনত্থং পুচ্ছতি. ইতৰো লদ্ধিৱসেন পটিক্খিপতি চেৱ পটিজানাতি চ. ইদানি যদি সো মগ্গক্খণে ‘‘দুক্খ’’ন্তি ৱাচং ভাসতি, ‘‘সমুদযো’’তিআদিকম্পি ভাসেয্য. যদি ৱা তং ন ভাসতি, ইতৰম্পি ন ভাসেয্যাতি চোদনত্থং দুক্খন্তি জানন্তোতিআদযো পঞ্হা ৱুত্তা. ইতৰো পন অত্তনো লদ্ধিৱসেনেৱ পটিজানাতি চেৱ পটিক্খিপতি চ. লোকুত্তৰং পঠমজ্ঝানং সমাপন্নো দুক্খদুক্খন্তি ৱিপস্সতীতি হিস্স লদ্ধি.

৩২৮. ঞাণন্তি লোকুত্তৰং চতুসচ্চঞাণং. সোতন্তি সোতৱিঞ্ঞাণং অধিপ্পেতং, যেন তং সদ্দং সুণাতি. দ্ৱিন্নং ফস্সানন্তি সোতসম্ফস্সমনোসম্ফস্সানং.

৩২৯. নো ৱত ৰে ৱত্তব্বেতি যদি অৱিসেসেন যংকিঞ্চি সমাপন্নস্স নত্থি ৱচীভেদো, ন অৱিসেসেন ৱত্তব্বং ‘‘সমাপন্নস্স অত্থি ৱচীভেদো’’তি. সেসমেত্থ উত্তানত্থমেৱ সদ্ধিং সুত্তসাধনায. যং পনেতেন ‘‘সিখিস্স আনন্দ, ভগৱতো’’তি পৰিযোসানে সুত্তং আভতং, তত্থ যেন সমাপত্তিচিত্তেন সো ৱচীভেদো সমুট্ঠিতো, কাযভেদোপি তেন সমুট্ঠাতিযেৱ, ন চ তং লোকুত্তৰং পঠমজ্ঝানচিত্তং, তস্মা অসাধকন্তি.

ৱচীভেদকথাৱণ্ণনা.