ทิสาโลจนองฺกุสนยทฺวยวณฺณนา

อิติ ติณฺณํ อตฺถนยานํ สิทฺธิยา โวหารนยทฺวยมฺปิ สิทฺธเมว โหติ. ตถา หิ อตฺถนยตฺตยทิสาภูตธมฺมานํ สมาโลจนเมว ทิสาโลจนนโย. เตสํ สมานยนเมว องฺกุสนโย. ตสฺมา ยถาวุตฺตนเยน อตฺถนยานํ ทิสาภูตธมฺมสมาโลกนนยนวเสน ตมฺปิ นยทฺวยํ โยเชตพฺพนฺติ, เตน วุตฺตํ ‘‘เวยฺยากรเณสุ หิ เย, กุสลากุสลา’’ติอาทิ (เนตฺติ. ๔.๒๐). อยํ ปญฺจนยโยชนา.

ปญฺจวิธนยวณฺณนา นิฏฺฐิตา.