๑๑. ปญฺจสติกกฺขนฺธกวณฺณนา

สงฺคีตินิทานกถาวณฺณนา

๔๓๗. ฉินฺนปาตนฺติ ภาวนปุํสกํ, เตนากาเรน ปตนฺตีติ อตฺโถ. อุปทฺทุตา จ มยํ โหมาติ อตีตตฺเถ วตฺตมานวจนํ, อหุมฺหาติ อตฺโถ. อถ วา ตสฺมึ สติ โหม. ‘‘ปญฺจ ภิกฺขุสตานี’’ติ คณนวเสน วตฺวา ‘‘วสฺสํ วสนฺตา’’ติ ปุคฺคลนิทฺเทโส กโต.

ขุทฺทานุขุทฺทกกถาวณฺณนา

๔๔๓. ‘‘วสฺสิกสาฏิกํ อกฺกมิตฺวา’’ติ วจนโต ภควโต จตุตฺถจีวรมฺปิ อตฺถีติ สิทฺธํ. เตเนวาห จีวรกฺขนฺธเก ‘‘จตุตฺถํ จีวรํ ปารุปี’’ติ.

๔๔๔. ‘‘อปิจ ยเถว มยา’’ติอาทิ สงฺคีติยา อคฺคหณาธิปฺปายวเสน วุตฺตํ, กินฺตุ สุสงฺคีตา อาวุโส เถเรหิ ธมฺโม จ วินโย จ. อปิจาหํ นาม ตเถวาหํ ธาเรสฺสามีติ ยเถว มยา ภควโต สมฺมุขา สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ, ตเถว เถเรหิ ภควตา สยเมว เอตทคฺคํ อาโรปิเตหิ, ตสฺมา สุสงฺคหิตา สงฺคีตีติ วุตฺตํ โหติ.

พฺรหฺมทณฺฑกถาวณฺณนา

๔๔๕. ‘‘ตฺวํเยว อาณาเปหี’’ติ เอตฺตกเมว วุตฺตํ, เถรา ปน พฺรหฺมทณฺฑํ กตฺวา วุตฺตํเยว ‘‘ฉนฺนสฺสา’’ติอาทิมาหํสูติ เวทิตพฺพํ. เอตฺถ จ อานนฺทตฺเถโร วิย อญฺโญปิ สงฺเฆน อาณตฺโต ภิกฺขุ พฺรหฺมทณฺฑกเตน ภิกฺขุนา อาลปิตุํ ลภติ, น อญฺโญ. อุชฺชวนิกายาติ ปฏิโสตคามินิยา. อาคมา นุ โข อิธ อาคมา นุ ขฺวิธ. อาคมา โข อิธ, เต โอโรธา อิธ อาคมา โข. ‘‘ภิสิจฺฉวีติ ภิสิตฺถวิกา’’ติ ลิขิตํ. สพฺเพวิเมติ สพฺพเมว. กุลวํ คเมนฺตีติ นิรตฺถกวินาสํ คเมนฺติ. กุจฺฉิโต ลโว กุลโว, อนยวินาโสติ วุตฺตํ โหติ. อิมาย โข ปน ‘‘ธมฺมวินยสงฺคีติยา’’ติ วตฺตพฺเพ วิเสเสน วินยสฺส สาสนมูลภาวทสฺสนตฺถํ, ตสฺมึ ฐิเต สกลสาสนฐิติสิทฺธิทีปนตฺถญฺจ ‘‘อิทํ โว กปฺปติ, อิทํ โว น กปฺปตี’’ติ วตฺถุสฺมึ อารทฺธตฺตา, อิมิสฺสา จ ปริยตฺติยา วินยปิฏกตฺตา ‘‘วินยสงฺคีติยา’’ติ อิธ วุตฺตํ.

ปญฺจสติกกฺขนฺธกวณฺณนา นิฏฺฐิตา.