๙. จมฺเปยฺยกฺขนฺธกวณฺณนา

เทฺวนิสฺสารณาทิกถาวณฺณนา

๓๙๕. อปฺปตฺโต นิสฺสารณนฺติ เอตฺถ นิสฺสารณํ นาม กุลทูสกานํเยว อนุญฺญาตํ, อยํ ปน กุลทูสโก น โหติ, ตสฺมา ‘‘อปฺปตฺโต’’ติ วุตฺโต. ยทิ เอวํ กถํ สุนิสฺสาริโต โหตีติ? จูฬวคฺเค ‘‘อากงฺขมาโน สงฺโฆ ปพฺพาชนียกมฺมํ กเรยฺยา’’ติ (จูฬว. ๒๗) วุตฺตตฺตา. ‘‘ตสฺสปาปิยสิกกมฺมารหสฺส ตสฺสปาปิยสิกกมฺมํ กโรนฺตี’’ติ วจนโต จกฺกํ พนฺธนฺติ ญาตพฺพํ.

อุปาลิปุจฺฉากถาวณฺณนา

๔๐๐. ‘‘ปรโตติ อุปาลิปุจฺฉโต ปร’’นฺติ ลิขิตํ. โทสาริตปาฬิยํ ‘‘อูนวีสติวสฺโส น อาคโต วิปฺปนฺนวตฺถุกตฺตา’’ติ วุตฺตํ. อิมสฺมึ จมฺเปยฺยกฺขนฺธเก อธมฺมกมฺมานิเยว ทฺวิธา กตฺวา ปญฺจาคตานีติ เวทิตพฺพํ. เตเนว ปริวาเร อิมสฺมึ ขนฺธเก ‘‘ปญฺจ อธมฺมิกานี’’ติ วุตฺตํ. ‘‘อนฺธมูคพธิโร โสสาริโต’’ติ อิมินา อปพฺพชิตสฺสปิ อุปสมฺปทา รุหตีติ สิทฺธํ.

จมฺเปยฺยกฺขนฺธกวณฺณนา นิฏฺฐิตา.