๒. พฬิสสุตฺตวณฺณนา

๑๕๘. พฬิเสน จรติ, เตน วา ชีวตีติ พาฬิสิโก. เตนาห ‘‘พฬิสํ คเหตฺวา จรมาโน’’ติ. อามิสคตนฺติ อามิสูปคตํ อามิสปติตํ. เตนาห ‘‘อามิสมกฺขิต’’นฺติ. ภินฺนาธิกรณานมฺปิ พาหิรตฺถสมาโส โหเตวาติ อาห ‘‘อามิเส จกฺขุทสฺสน’’นฺติ. อโย วุจฺจติ สุขํ, ตพฺพิธุรตาย อนโย, ทุกฺขนฺติ อาห ‘‘ทุกฺขํ ปตฺโต’’ติ. อสฺสาติ เอเตน. กตฺตุอตฺเถ หิ เอตํ สามิวจนํ. ยถา กิเลสา วตฺตนฺติ, เอวํ ปวตฺตมาโน ปุคฺคโล กิเลสวิปฺปโยโค น โหตีติ วุตฺตํ ‘‘ยถา กิเลสมารสฺส กาโม, เอวํ กตฺตพฺโพ’’ติ.

พฬิสสุตฺตวณฺณนา นิฏฺฐิตา.