๖. โอวาทสุตฺตวณฺณนา

๑๔๙. อตฺตโน ฐาเนติ สพฺรหฺมจารีนํ โอวาทกวิญฺญาปกภาเวน อตฺตโน มหาสาวกฏฺฐาเน ฐปนตฺถํ. อถ วา ยสฺมา ‘‘อหํ ทานิ น จิรํ ฐสฺสามิ, ตถา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา, อยํ ปน วีสํวสฺสตายุโก, โอวทนฺโต อนุสาสนฺโต มมจฺจเยน ภิกฺขูนํ มยา กาตพฺพกิจฺจํ กริสฺสตี’’ติ อธิปฺปาเยน ภควา อิมํ เทสนํ อารภิ. ตสฺมา อตฺตโน ฐาเนติ สตฺถารา กาตพฺพโอวาททายกฏฺฐาเน. เตนาห ‘‘เอวํ ปนสฺสา’’ติอาทิ. ยถาห ภควา ‘‘โอวท, กสฺสป…เป… ตฺวํ วา’’ติ. ทุกฺเขน วตฺตพฺพา อปฺปทกฺขิณคฺคาหิภาวโต. ทุพฺพจภาวกรเณหีติ โกธูปนาหาทีหิ. อนุสาสนิยา ปทกฺขิณคฺคหณํ นาม อนุธมฺมจรณํ, ฉินฺนปฏิปตฺติ กตา วามคฺคาโห นามาติ อาห ‘‘อนุสาสนิ’’นฺติอาทิ. อติกฺกมฺม วทนฺเตติ อญฺญมญฺญํ อติกฺกมิตฺวา อติมญฺญิตฺวา วทนฺเต. พหุํ ภาสิสฺสตีติ ธมฺมํ กเถนฺโต โก วิปุลํ กตฺวา กเถสฺสติ. อสหิตนฺติ ปุพฺเพนาปรํ นสหิตํ เหตุปมาวิรหิตํ. อมธุรนฺติ น มธุรํ น กณฺณสุขํ น เปมนียํ. ลหุญฺเญว อุฏฺฐาติ อปฺปวตฺตเนน กูลฏฺฐานํ วิย ตสฺส กถนํ.

โอวาทสุตฺตวณฺณนา นิฏฺฐิตา.