๗. วนกมฺมิกสุตฺตวณฺณนา

๒๐๓. วนกมฺเม นิยุตฺโต, กิริยมาเนน วนกมฺมํ เอตสฺส อตฺถีติ วนกมฺมิโก. อิมสฺมึ วนสณฺเฑติ อิมสฺมึ เอวํมหนฺเต วนสณฺเฑ. น เม วนสฺมึ กรณียมตฺถิ ยถา, ‘‘พฺราหฺมณ, ตุยฺห’’นฺติ อธิปฺปาโย. อิตรํ ปน ยํ มหากิเลสวนํ, ตํ มคฺคญาณผรสุนา สมาธิมยสิลายํ สุนิสิเตน สพฺพโส อุจฺฉินฺนมูลํ, ตโต เอว นิพฺพนโถ นิกฺกิเลสคหโน. วิเวกาภิรติยา เอกโก อภิรโต ปฏิปกฺขวิคเมน. เตนาห ‘‘อรตึ…เป… ชหิตฺวา’’ติ.

วนกมฺมิกสุตฺตวณฺณนา นิฏฺฐิตา.