๒. อาวาสิกวตฺตกถา

๓๕๙. อาวาสิกวตฺเต เอวํ วินิจฺฉโย เวทิตพฺโพติ โยชนา. สพฺพํ กาตพฺพนฺติ สมฺพนฺโธ. ตสฺสาติ วุฑฺฒตรสฺส อาคนฺตุกสฺส. ‘‘ปณฺฑิโต’’ติอาทินา สเจ พาโล ‘‘สมฺมชฺชาหิ ตาว เจติยงฺคณ’’นฺติ น วทติ, สมฺมชฺชนึ นิกฺขิปิตฺวา ตสฺส วตฺตเมว กาตพฺพนฺติ ทสฺเสติ. เภสชฺชเมว กาตพฺพนฺติ สหาวธารเณน วุตฺตตฺตา พาโล ‘‘กโรหิ ตาว เภสชฺช’’นฺติ อวทนฺโตปิ เภสชฺชเมว กาตพฺพํ. ‘‘ปณฺฑิโต หี’’ติอาทินา ปน อาคนฺตุกสฺส วตฺตพฺพภาวมตฺตเมว ทสฺเสติ. ปาฬิมุตฺตกวตฺตํ ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘อปิจา’’ติอาทิ. พีชเนนาติ พีชนิยา. ‘‘พีชน’’นฺติ หิ นปุํสกลิงฺโค, ‘‘พีชนี’’ติ อิตฺถิลิงฺโค. ‘‘พีชิตพฺโพ’’ติ จ ‘‘พีชิตพฺพ’’นฺติ จ อิมินา อฏฺฐกถาวจเนน พีชิยติ อเนนาติ พีชนํ, พีชิยติ เอตายาติ พีชนีติ วจนตฺโถ กาตพฺโพ. อสฺสาติ วุฑฺฒตรอาคนฺตุกสฺส. มกฺเขตพฺพาติ อญฺเชตพฺพา. หีติ สจฺจํ. เอตฺถาติ อุปาหนปุญฺฉเน. กตฺถาติ กสฺมึ วิหาเร. ปุจฺฉิเตน อาวาสิเกนาติ สมฺพนฺโธ.

‘‘อตฺตโน สนฺติกํ…เป… น ลภตี’’ติ อิมินา อตฺตานํ สนฺธาย อนาคจฺฉนฺโตปิ อตฺตโน สนฺติกํ สมฺปตฺตสฺส อาคนฺตุกสฺส วตฺตํ อกาตุํ น ลภตีติ ทสฺเสติ.