๒๑๕. จีวรรชนกถา

๓๔๔. คิหิปริภุตฺตํ ปนาติ คิหินา ปริภุตฺตํ วตฺถํ ปน, กิญฺจิ ผลนฺติ สมฺพนฺโธ.

สีตุทกาติ สีตํ อุทกํ. ลิงฺควิปลฺลาโส หิ อยํ. อุตฺตราฬุมฺปนฺติ เอตฺถ อุตฺตร อุฬุมฺปนฺติ ปทจฺเฉทํ กตฺวา อการโต อุการสฺส โลปํ กตฺวา, ปุพฺพสรสฺส จ ทีฆํ กตฺวา ‘‘อุตฺตราฬุมฺป’’นฺติ วุจฺจติ. อุตฺตราฬูติ อุตฺตรอุทกํ. อุฬุสทฺโท หิ อุทกวาจโก, ตํ ปาติ รกฺขตีติ อุตฺตราฬุมฺปํ. ตสฺส สรูปํ ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘วฏฺฏาธารก’’นฺติ. รชนนฺติ รชนฉลฺลึ. หีติ ผลโชตโก. รชนนฺติ รชนุทกํ. หีติ วิตฺถาโร. เถโวติ รชนพินฺทุ. น วิสรตีติ น ปคฺฆรติ. รชนาฬุงฺกนฺติ เอตฺถาปิ ปุริมนเยเนว ปทสิทฺธิ เวทิตพฺพา. รชนอุฬุงฺกนฺติ รชนสงฺขาตสฺส อุทกสฺส คหณตฺถาย กริยตีติ รชนอุฬุงฺกํ. ทณฺฑเกน นิยุตฺตํ ถาลกํ ทณฺฑกถาลกนฺติ ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘ตเมว สทณฺฑก’’นฺติ. รชนกุณฺฑนฺติ รชนปกฺขิปนํ มหาฆฏํ. อญฺญตฺราติ อญฺญํ ฐานํ. ปตฺถินฺนสทฺโท ถทฺธปริยาโยติ อาห ‘‘ถทฺธ’’นฺติ. ทนฺตกาสาวานีติ เอตฺถ ทนฺตสทฺเทน ตสฺส วณฺโณ คเหตพฺโพ, โส เอเตสมตฺถีติ ทนฺตานิ, ทนฺตานิ จ ตานิ กาสาวานิ เจติ ทนฺตกาสาวานิ, ตมตฺถํ ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘ทนฺตวณฺณานี’’ติ. ทนฺตวณฺณานิ กาสาวานิ ธาเรนฺตีติ สมฺพนฺโธ.