๕๕. อนุปชฺฌายกาทิวตฺถุกถา

๑๑๗. เตน โข ปน สมเยนาติ เอตฺถ ตสทฺทสฺส อนิยมนิทฺเทสภาวํ ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘เยน สมเยนา’’ติ. สิกฺขาปทํ อปญฺญตฺตํ โหตีติ ‘‘น ภิกฺขเว อนุปชฺฌายโก อุปสมฺปาเทตพฺโพ’’ติ สิกฺขาปทํ อปญฺญตฺตํ โหติ. ‘‘อุปชฺฌายวิรหิต’’นฺติ อิมินา อนุปชฺฌายกนฺติ เอตฺถ อการสฺส วิรหตฺถํ ทสฺเสติ. อุปชฺฌายวิรหิตํ อุปสมฺปทาเปกฺขนฺติ สมฺพนฺโธ. ‘‘เอว’’นฺติอาทินา โทสํ ทสฺเสติ. อุปชฺฌํ อคาหาเปตฺวาติ ‘‘อุปชฺฌาโย เม ภนฺเต โหหี’’ติ (มหาว. ๖๕; มหาว. อฏฺฐ. ๖๔) อุปชฺฌํ อคาหาเปตฺวา. อุปสมฺปาเทนฺตสฺส การกสงฺฆสฺสาติ โยชนา. กมฺมํ ปนาติ อุปสมฺปทกมฺมํ ปน. ‘‘เอเสว นโย’’ติ อิมินา อุปสมฺปาเทนฺตสฺส อาปตฺติ, กมฺมํ ปน น กุปฺปตีติ วจนํ อติทิสติ.