๓๓. อิณายิกวตฺถุกถา

๙๖. อิณายิโก นามาติ เอตฺถ อิณนฺติ อุทฺธาโร. โส หิ ยสฺมา เอติ วุทฺธึ คจฺฉติ, ตสฺมา อิณนฺติ วุจฺจติ. ตํ คณฺหาติ, ธาเรตีติ วา อิณายิโก. ยํ วาติ ชนํ วา อาฐเปตฺวาติ สมฺพนฺโธ. อาฐเปตฺวาติ จ เปสนตฺถาย ธนสามิกสฺส สนฺติเก ฐเปตฺวาติ อตฺโถ. อากาโร หิ เปสนตฺถวาจโก. โสปีติ ปิสทฺโท ปุริมชเน อเปกฺขติ. ‘‘ธาเรตี’’ติ อิมินา อายิกปจฺจโย ธารณตฺเถ โหตีติ ทสฺเสติ. อญฺเญติ มาตาปิตูหิ อญฺเญ. หีติ สจฺจํ, ยสฺมา วา. เตติ อญฺเญ ญาตกา, ตํ อาฐเปตุํ ยสฺมา น อิสฺสรา, ตสฺมา น อิณายิโกติ โยชนา. อิตรนฺติ นอิณายิกโต อญฺญํ. อสฺสาติ ชนสฺส. นนฺติ ตํ ชนํ. เตสูติ ญาติสาโลหิตาทีสุ. ตถารูปสฺสาติ อตฺตโน ญาติสาโลหิตสฺสาติ อตฺโถ. อาโรเจตพฺพาการํ ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘สเหตุโก’’ติอาทิ. ตตฺถ สเหตุโกติ ภพฺโพ. โสติ อุปฏฺฐาโก. ปฏิปชฺชตีติ ปฏิททาติ. เอตนฺติ กปฺปิยภณฺฑํ. อชานิตฺวาติ อิณายิกภาวมชานิตฺวา. ปสฺสนฺเตนาติ อิณายิกํ ปสฺสนฺเตน. ‘‘อปสฺสนฺตสฺส คีวา น โหตี’’ติ อิมินา ปสฺสิตฺวา อทสฺเสนฺตสฺส คีวา โหตีติ ทสฺเสติ.

ปุจฺฉิยมาโนปีติ ‘‘กึ ตฺวํ อิณายิโกสี’’ติ ปุจฺฉิยมาโนปิ. ตนฺติ อิณายิกํ. ตตฺถาติ อญฺญสฺมึ เทเส. ตนฺติ อิณสามิกํ. โสติ อิณสามิโก. อยนฺติ อิณายิโก. อยนฺติ วจนา. ตตฺถาติ อิณายิกสฺส ปพฺพาชเน. สามีจีติ อนุธมฺมตา.

นนฺติ อิณายิกํ. โสติ อิณสามิโก. อสฺสาติ เถรสฺส. คีวา น โหตีติ สมฺพนฺโธ. อจฺฉตูติ อาสตุ อุปเวสตูติ อตฺโถ. โสติ อิณายิโก. อีทิโสติ สเหตุโก วตฺตสมฺปนฺโนติ อตฺโถ. อติอาราธโกติ วตฺตาจาเรน เถรสฺส อติโตสโก.