๒. ทุติยสิกฺขาปทํ

๑๐๒๘. ทุติเย อพฺภนฺตโรติ อพฺภนฺตเร ปริยาปนฺโน, ชาโต วา. ‘‘สงฺกาเมสี’’ติ อิมินา สํหรีติ เอตฺถ หรธาตุยา สงฺกมนตฺถํ ทสฺเสติ. นฺหาปิตาติ กปฺปกา. เต หิ นหาเปนฺติ โสจาเปนฺตีติ นฺหาปิตาติ วุจฺจนฺติ. ตนฺติ กาสาวนิวาสนนฺติ. ทุติยํ.