๒. อุยฺโยชนสิกฺขาปทํ

๒๗๔. ทุติเย ปฏิกฺกมนอสนสาลสทฺทานํ ปริยายตฺตา วุตฺตํ ‘‘อสนสาลายปี’’ติ. ภตฺตสฺส วิสฺสชฺชนํ ภตฺตวิสฺสคฺโคติ กเต ภตฺตกิจฺจนฺติ อาห ‘‘ภตฺตกิจฺจ’’นฺติ. สมฺภูธาตุสฺส ปปุพฺพอปธาตฺวตฺถตฺตา วุตฺตํ ‘‘น ปาปุณี’’ติ.

๒๗๖. วุตฺตาวเสสนฺติ วุตฺเตหิ มาตุคาเมน สทฺธึ หสิตุกามตาทีหิ อวเสสํ. ตสฺมินฺติ อุยฺโยชิตภิกฺขุมฺหิ. อตฺถโตติ วิชหนฺตวิชหิตภิกฺขูนํ อวินาภาวสงฺขาตอตฺถโต. อิตเรนาติ อุยฺโยชกภิกฺขุนา. ตตฺถาติ ‘‘ทสฺสนูปจารํ วา สวนูปจารํ วา’’ติวจเน. เอตฺถาติ นิทฺธารณสมุทาโย, ทสฺสนูปจารสวนูปจาเรสูติ อตฺโถ. ‘‘ตถาติอิมินา ทฺวาทสหตฺถปมาณํ อติทิสติ. เตหีติ กุฏฺฏาทีหิ. ตสฺสาติ ทสฺสนูปจาราติกฺกมสฺส. ‘‘วุตฺตปการมนาจาร’’นฺติ อิมินา ‘‘น อญฺโญ โกจิ ปจฺจโย’’ติ เอตฺถ อญฺญสทฺทสฺส อปาทานํ ทสฺเสติ, ‘‘การณ’’นฺติอิมินา ปจฺจยสทฺทสฺสตฺถํ.

๒๗๗. กลิสทฺทสฺส ปาปปราชยสงฺขาเตสุ ทฺวีสุ อตฺเถสุ ปาปสงฺขาโต โกโธติ อาห ‘‘กลีติ โกโธ’’ติ. ‘‘อาณ’’นฺติอิมินา สาสนสทฺทสฺสตฺถํ ทสฺเสติ. วุตฺตญฺหิ ‘‘อาณา จ สาสนํ เญยฺย’’นฺติ. โกธวเสน วทตีติ สมฺพนฺโธ. ทสฺเสตฺวา วทตีติ โยชนา. อิมสฺส ฐานํ นิสชฺชํ อาโลกิตํ วิโลกิตํ ปสฺสถ โภติ โยชนา. อิมินาปีติ อมนาปวจนํ วจเนนาปีติ. ทุติยํ.