๒๓. อโนโลกิยนิทฺเทสวณฺณนา

๑๘๑. สารตฺโตติ สํรตฺโต, สญฺชาตราคจิตฺโตติ อตฺโถ. อิตฺถิยาติ ตทหุชาตายปิ ปฏสตนิวตฺถาย อโนกาสุปนิชฺฌายเน อนฺตมโส ติรจฺฉานคตานมฺปิ ทุกฺกฏเมว. ภิกฺขาทายิยาติ อุปลกฺขณมตฺตํ, อิตฺถี วา โหตุ ปุริโส วา, ภิกฺขาทานสมเย อสารตฺเตนาปิ มุขํ น อุลฺโลเกตพฺพํ. อุชฺฌานํ ลามกโต สํจินฺตนํ, โกโป, ตตฺถ สญฺญา อสฺสาติ อุชฺฌานสญฺญี. อิธ ปน คิลาโนปิ น มุจฺจติ. อาทาเส อุทกปตฺเตติ อิมินา เสเสสุ กํสปตฺตาทีสุ กญฺชิยาทีสุ จ มุขนิมิตฺตํ ปญฺญายติ, เตสํ สงฺคโห. ‘‘สญฺฉวิ นุ โข เม วณฺโณ, โน, ชิณฺโณ นุ โขมฺหิ, โน’’ติ ปน โอโลเกตุํ วฏฺฏติ. อสฺสาติ ภิกฺขุโน.

อโนโลกิยนิทฺเทสวณฺณนา นิฏฺฐิตา.