๒๑. จมฺมนิทฺเทสวณฺณนา

๑๗๓. อิทานิ ‘‘อนุชานามิ, ภิกฺขเว, สพฺพปจฺจนฺติเมสุ ชนปเทสุ จมฺมานิ อตฺถรณานิ เอฬกจมฺมํ อชจมฺมํ มิคจมฺม’’นฺติ (มหาว. ๒๕๙) เอวํ วุตฺตจมฺมานิ ทสฺเสตุํ ‘‘มิคาเชฬกจมฺมานี’’ติอาทิมาห. ปริภุญฺชิตุนฺติ (มหาว. อฏฺฐ. ๒๖๒) มญฺจาทีสุ ยตฺถ กตฺถจิ อตฺถริตฺวา นิปชฺชิตุํ วา นิสีทิตุํ วา วฏฺฏนฺตีติ อตฺโถ. โรหิเตณีปสทา จ กุรุงฺคา จ จ-สทฺเทน อญฺเญปิ วาฬมิคา มิคมาตุกาทโยปิ มิคชาติกา เอวาติ อธิปฺปาโย.

๑๗๔. อนุญฺญาตตฺตยา อญฺญนฺติ –

‘‘มกฺกโฏ กาฬสีโห จ, สรโภ กทลีมิโค;

เย จ วาฬมิคา เกจิ, เตสํ จมฺมํ น วฏฺฏตี’’ติ. –

เอตฺถ วาฬมิคคฺคหเณน วุตฺตาวเสสา อนฺตมโส โคมหึสาทโย คหิตาติ เวทิตพฺพา. ถวิกาติ อุปาหนโกสกสตฺถโกสกกุญฺจิกโกสกาติ เวทิตพฺพา, น ปตฺตตฺถวิกาทโย. จมฺมวินิจฺฉโย.

จมฺมนิทฺเทสวณฺณนา นิฏฺฐิตา.