๑๐. รโหนิสชฺชสิกฺขาปทวณฺณนา

อุปรีติ อเจลกวคฺเค. อุปนนฺทสฺส จตุตฺถสิกฺขาปเทนาติ อปฺปฏิจฺฉนฺเน มาตุคาเมน สทฺธึ รโหนิสชฺชสิกฺขาปเทน (ปาจิ. ๒๘๔ อาทโย). ตญฺหิ อุปนนฺทตฺเถรํ อารพฺภ ปญฺญตฺเตสุ จตุตฺถภาวโต ‘‘อุปนนฺทสฺส จตุตฺถสิกฺขาปท’’นฺติ วุตฺตํ. ยทิ เอกปริจฺเฉทํ, อถ กสฺมา วิสุํ ปญฺญตฺตนฺติ อาห ‘‘อฏฺฐุปฺปตฺติวเสน ปน วิสุํ ปญฺญตฺต’’นฺติ. ตตฺถ อฏฺฐุปฺปตฺติวเสนาติ อตฺถสฺส อุปฺปตฺติวเสน, ภิกฺขุนิยา เอว รโหนิสชฺชาย อุปฺปตฺติวเสนาติ อตฺโถ. อยํ เหตฺถาธิปฺปาโย – จตุตฺถสิกฺขาปทวตฺถุโต อิมสฺส สิกฺขาปทสฺส วตฺถุโน ปฐมํ อุปฺปนฺนตฺตา เอกปริจฺเฉเทปิ อิทํ ปฐมํ วิสุํ ปญฺญตฺตนฺติ.

รโหนิสชฺชสิกฺขาปทวณฺณนา นิฏฺฐิตา.

โอวาทวคฺโค ตติโย.