ปญฺหสโมธานวณฺณนา

สโมธาเนตพฺพาติ สมาหริตพฺพา.

๓๔๙. โอกปฺปนาติ พลวสทฺธา. อายตึ ภิกฺขูนํ อวิวาทเหตุภูตํ ตตฺถ ตตฺถ ภควตา เทสิตานํ อตฺถานํ สงฺคายนํ สงฺคีติ, ตสฺส จ การณํ อยํ สุตฺตเทสนา ตถา ปวตฺตตฺตาติ วุตฺตํ ‘‘สงฺคีติปริยายนฺติ สามคฺคิยา การณ’’นฺติ. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ ‘‘ปฏิภาตุ ต,ํ สาริปุตฺต, ภิกฺขูนํ ธมฺมึ กถา’’ติ อุสฺสาเหตฺวา อาทิโต ปฏฺฐาย ยาว ปริโยสานา สุณนฺโต, สา ปเนตฺถ ภควโต สมนุญฺญตา ‘‘สาธุ, สาธู’’ติ อนุโมทเนน ปากฏา ชาตาติ วุตฺตํ ‘‘อนุโมทเนน สมนุญฺโญ อโหสี’’ติ. ชินภาสิโต นาม ชาโต, น สาวกภาสิโต. ยถา หิ ราชยุตฺเตหิ ลิขิตปณฺณํ ยาว ราชมุทฺทิกาย น ลญฺชิตํ โหติ, น ตาว ‘‘ราชปณฺณ’’นฺติ สงฺขฺยํ คจฺฉติ, ลญฺชิตมตฺตํ ปน ราชปณฺณํ นาม โหติ. เอวเมว ‘‘สาธุ, สาธุ สาริปุตฺตา’’ติอาทิ อนุโมทนวจนสํสูจิตาย สมนุญฺญาสงฺขาตาย ชินวจนมุทฺทาย ลญฺชิตตฺตา อยํ สุตฺตนฺโต ชินภาสิโต นาม ชาโต อาหจฺจวจโน. ยํ ปเนตฺถ อตฺถโต น วิภตฺตํ, ตํ สุวิญฺเญยฺยเมวาติ.

สงฺคีติสุตฺตวณฺณนาย ลีนตฺถปฺปกาสนา.