อภิชาติฉกฺกวณฺณนา

๓๒๙. ‘‘อภิชาติโย’’ติ เอตฺถ อภิ-สทฺโท อุปสคฺคมตฺตํ, น อตฺถวิเสสโชตโกติ อาห ‘‘ชาติโย’’ติ. อภิชายตีติ เอตฺถาปิ เอเสว นโย. ชายตีติ จ อนฺโตคธเหตุอตฺถปทํ, อุปฺปาเทตีติ อตฺโถ. ชาติยา, ตํนิพฺพตฺตกกมฺมานญฺจ กณฺหสุกฺกปริยายตาย ยํ วตฺตพฺพํ, ตํ เหฏฺฐา วุตฺตเมว. ปฏิปฺปสฺสมฺภนวเสน กิเลสานํ นิพฺพาปนโต นิพฺพานํ สเจ กณฺหํ ภเวยฺย ยถา ตํ ทสวิธํ ทุสฺสีลฺยกมฺมํ. สเจ สุกฺกํ ภเวยฺย ยถา ตํ ทานสีลาทิกุสลกมฺมํ. ทฺวินฺนมฺปิ กณฺหสุกฺกวิปากานํ. อรหตฺตํ อธิปฺเปตํ ‘‘อภิชายตี’’ติ วจนโต. ตํ กิเลสนิพฺพานนฺเต ชาตตฺตา นิพฺพานํ ยถา ราคาทีนํ ขยนฺเต ชาตตฺตา ราคกฺขโย โทสกฺขโย โมหกฺขโยติ.