๑๐. องฺคสุตฺตํ

๑๐๔๖. ‘‘จตฺตาริมานิ, ภิกฺขเว, โสตาปตฺติยงฺคานิ. กตมานิ จตฺตาริ? สปฺปุริสสํเสโว, สทฺธมฺมสฺสวนํ, โยนิโสมนสิกาโร, ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, จตฺตาริ โสตาปตฺติยงฺคานี’’ติ. ทสมํ.

สคาถกปุญฺญาภิสนฺทวคฺโค ปญฺจโม.

ตสฺสุทฺทานํ –

อภิสนฺทา ตโย วุตฺตา, ทุเว มหทฺธเนน จ;

สุทฺธํ นนฺทิยํ ภทฺทิยํ, มหานามงฺเคน เต ทสาติ.