๗. ปฐมพฺรหฺมญฺญสุตฺตํ

๓๗. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘พฺรหฺมญฺญญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ, พฺรหฺมญฺญผลานิ จ. ตํ สุณาถ. กตมญฺจ โข, ภิกฺขเว, พฺรหฺมญฺญํ? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมญฺญํ. กตมานิ จ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมญฺญผลานิ? โสตาปตฺติผลํ, สกทาคามิผลํ, อนาคามิผลํ, อรหตฺตผลํ – อิมานิ วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมญฺญผลานี’’ติ. สตฺตมํ.