๘. ทุติยพฺรหฺมญฺญสุตฺตํ

๓๘. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘พฺรหฺมญฺญญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ, พฺรหฺมญฺญตฺถญฺจ. ตํ สุณาถ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมญฺญํ? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมญฺญํ. กตโม จ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมญฺญตฺโถ? โย โข, ภิกฺขเว, ราคกฺขโย โทสกฺขโย โมหกฺขโย – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมญฺญตฺโถ’’ติ. อฏฺฐมํ.