๖. ทุติยสามญฺญสุตฺตํ

๓๖. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘สามญฺญญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ, สามญฺญตฺถญฺจ. ตํ สุณาถ. กตมญฺจ โข, ภิกฺขเว, สามญฺญํ? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สามญฺญํ. กตโม จ, ภิกฺขเว, สามญฺญตฺโถ? โย โข, ภิกฺขเว, ราคกฺขโย โทสกฺขโย โมหกฺขโย – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สามญฺญตฺโถ’’ติ. ฉฏฺฐํ.