๕. ปฐมสามญฺญสุตฺตํ

๓๕. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘สามญฺญญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ, สามญฺญผลานิ จ. ตํ สุณาถ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, สามญฺญํ? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สามญฺญํ. กตมานิ จ, ภิกฺขเว, สามญฺญผลานิ? โสตาปตฺติผลํ, สกทาคามิผลํ, อนาคามิผลํ, อรหตฺตผลํ – อิมานิ วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, สามญฺญผลานี’’ติ. ปญฺจมํ.