๖. รูปสญฺญาสุตฺตํ

๓๐๗. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘รูปสญฺญา, ภิกฺขเว, อนิจฺจา วิปริณามี อญฺญถาภาวี; สทฺทสญฺญา… คนฺธสญฺญา… รสสญฺญา… โผฏฺฐพฺพสญฺญา… ธมฺมสญฺญา อนิจฺจา วิปริณามี อญฺญถาภาวี. โย, ภิกฺขเว, อิเม ธมฺเม เอวํ สทฺทหติ อธิมุจฺจติ, อยํ วุจฺจติ ‘สทฺธานุสารี…เป… สมฺโพธิปรายโน’’’ติ. ฉฏฺฐํ.