๕. สมฺผสฺสชาสุตฺตํ

๓๐๖. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘จกฺขุสมฺผสฺสชา, ภิกฺขเว, เวทนา อนิจฺจา วิปริณามี อญฺญถาภาวี; โสตสมฺผสฺสชา เวทนา…เป… ฆานสมฺผสฺสชา เวทนา…เป… ชิวฺหาสมฺผสฺสชา เวทนา…เป… กายสมฺผสฺสชา เวทนา…เป… มโนสมฺผสฺสชา เวทนา อนิจฺจา วิปริณามี อญฺญถาภาวี. โย, ภิกฺขเว, อิเม ธมฺเม เอวํ สทฺทหติ อธิมุจฺจติ, อยํ วุจฺจติ ‘สทฺธานุสารี…เป… สมฺโพธิปรายโน’’’ติ. ปญฺจมํ.