๑๒. นิโรธธมฺมสุตฺตํ

๑๘๑. สาวตฺถินิทานํ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา ราโธ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘นิโรธธมฺโม, นิโรธธมฺโม’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กตโม นุ โข, ภนฺเต, นิโรธธมฺโม’’ติ? ‘‘รูปํ โข, ราธ, นิโรธธมฺโม, เวทนา นิโรธธมฺโม, สญฺญา นิโรธธมฺโม, สงฺขารา นิโรธธมฺโม, วิญฺญาณํ นิโรธธมฺโม. เอวํ ปสฺสํ…เป… นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานาตี’’ติ. ทฺวาทสมํ.

ราธสํยุตฺตสฺส ทุติโย วคฺโค.

ตสฺสุทฺทานํ –

มาโร จ มารธมฺโม จ, อนิจฺเจน อปเร ทุเว;

ทุกฺเขน จ ทุเว วุตฺตา, อนตฺเตน [อนตฺเตหิ (สี. สฺยา. กํ.)] ตเถว จ;

ขยวยสมุทยํ, นิโรธธมฺเมน ทฺวาทสาติ.