๒๐-๒๗. ฐิติมูลกวุฏฺฐานสุตฺตาทิอฏฺฐกํ

๖๘๑-๖๘๘. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, ฌายี. กตเม จตฺตาโร? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ ฐิติกุสโล โหติ, น สมาธิสฺมึ วุฏฺฐานกุสโล. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ วุฏฺฐานกุสโล โหติ, น สมาธิสฺมึ ฐิติกุสโล. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี เนว สมาธิสฺมึ ฐิติกุสโล โหติ, น จ สมาธิสฺมึ วุฏฺฐานกุสโล. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ ฐิติกุสโล จ โหติ, สมาธิสฺมึ วุฏฺฐานกุสโล จ. ตตฺร, ภิกฺขเว, ยฺวายํ ฌายี…เป… อุตฺตโม จ ปวโร จา’’ติ. วีสติมํ. (ปุริมมูลกานิ วิย ยาว สตฺตวีสติมา ฐิติมูลกสปฺปายการีสุตฺตา อฏฺฐ สุตฺตานิ ปูเรตพฺพานิ. ฐิติมูลกํ.)