๑๖. สมาปตฺติมูลกอภินีหารสุตฺตํ

๖๗๗. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, ฌายี. กตเม จตฺตาโร? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล โหติ, น สมาธิสฺมึ อภินีหารกุสโล. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ อภินีหารกุสโล โหติ, น สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี เนว สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล โหติ, น จ สมาธิสฺมึ อภินีหารกุสโล. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล จ โหติ, สมาธิสฺมึ อภินีหารกุสโล จ. ตตฺร…เป… ปวโร จา’’ติ. โสฬสมํ.