๑๗. สมาปตฺติมูลกสกฺกจฺจสุตฺตํ

๖๗๘. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, ฌายี. กตเม จตฺตาโร? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล โหติ, น สมาธิสฺมึ สกฺกจฺจการี. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ สกฺกจฺจการี โหติ, น สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี เนว สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล โหติ, น จ สมาธิสฺมึ สกฺกจฺจการี. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล จ โหติ, สมาธิสฺมึ สกฺกจฺจการี จ. ตตฺร…เป… ปวโร จา’’ติ. สตฺตรสมํ.