๒. มญฺญมานสุตฺตํ

๖๔. สาวตฺถินิทานํ. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ…เป… เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สาธุ เม, ภนฺเต, ภควา สํขิตฺเตน ธมฺมํ เทเสตุ…เป… อาตาปี ปหิตตฺโต วิหเรยฺย’’นฺติ. ‘‘มญฺญมาโน โข, ภิกฺขุ, พทฺโธ มารสฺส; อมญฺญมาโน มุตฺโต ปาปิมโต’’ติ. ‘‘อญฺญาตํ ภควา, อญฺญาตํ สุคตา’’ติ.

‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานาสี’’ติ? ‘‘รูปํ โข, ภนฺเต, มญฺญมาโน พทฺโธ มารสฺส; อมญฺญมาโน มุตฺโต ปาปิมโต. เวทนํ… สญฺญํ… สงฺขาเร… วิญฺญาณํ มญฺญมาโน พทฺโธ มารสฺส; อมญฺญมาโน มุตฺโต ปาปิมโต. อิมสฺส ขฺวาหํ, ภนฺเต, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามี’’ติ.

‘‘สาธุ สาธุ, ภิกฺขุ! สาธุ โข ตฺวํ, ภิกฺขุ, มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานาสิ. รูปํ โข, ภิกฺขุ, มญฺญมาโน พทฺโธ มารสฺส; อมญฺญมาโน มุตฺโต ปาปิมโต. เวทนํ… สญฺญํ… สงฺขาเร… วิญฺญาณํ มญฺญมาโน พทฺโธ มารสฺส; อมญฺญมาโน มุตฺโต ปาปิมโต. อิมสฺส โข, ภิกฺขุ, มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ…เป… อญฺญตโร จ ปน โส ภิกฺขุ อรหตํ อโหสีติ. ทุติยํ.