๑๑. ปภงฺคุสุตฺตํ

๓๒. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘ปภงฺคุญฺจ, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อปฺปภงฺคุญฺจ. ตํ สุณาถ. กิญฺจ, ภิกฺขเว, ปภงฺคุ, กึ อปฺปภงฺคุ? รูปํ, ภิกฺขเว, ปภงฺคุ. โย ตสฺส นิโรโธ วูปสโม อตฺถงฺคโม, อิทํ อปฺปภงฺคุ. เวทนา ปภงฺคุ. โย ตสฺสา นิโรโธ วูปสโม อตฺถงฺคโม, อิทํ อปฺปภงฺคุ. สญฺญา ปภงฺคุ… สงฺขารา ปภงฺคุ. โย เตสํ นิโรโธ วูปสโม อตฺถงฺคโม, อิทํ อปฺปภงฺคุ. วิญฺญาณํ ปภงฺคุ. โย ตสฺส นิโรโธ วูปสโม อตฺถงฺคโม, อิทํ อปฺปภงฺคู’’ติ. เอกาทสมํ.

ภารวคฺโค ตติโย.

ตสฺสุทฺทานํ –

ภารํ ปริญฺญํ อภิชานํ, ฉนฺทราคํ จตุตฺถกํ;

อสฺสาทา จ ตโย วุตฺตา, อภินนฺทนมฏฺฐมํ;

อุปฺปาทํ อฆมูลญฺจ, เอกาทสโม ปภงฺคูติ.