๑๐. อฆมูลสุตฺตํ

๓๑. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘อฆญฺจ, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อฆมูลญฺจ. ตํ สุณาถ. กตมญฺจ ภิกฺขเว อฆํ? รูปํ, ภิกฺขเว, อฆํ, เวทนา อฆํ, สญฺญา อฆํ, สงฺขารา อฆํ, วิญฺญาณํ อฆํ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อฆํ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, อฆมูลํ? ยายํ ตณฺหา โปโนภวิกา นนฺทีราคสหคตา [นนฺทิราคสหคตา (สพฺพตฺถ)] ตตฺรตตฺราภินนฺทินี; เสยฺยถิทํ – กามตณฺหา, ภวตณฺหา, วิภวตณฺหา. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อฆมูล’’นฺติ. ทสมํ.