๙. ทุติยอนตฺตสุตฺตํ

๑๔๔. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘โย, ภิกฺขเว, อนตฺตา; ตตฺร โว ราโค ปหาตพฺโพ. โก จ, ภิกฺขเว, อนตฺตา? รูปํ, ภิกฺขเว, อนตฺตา; ตตฺร โว ราโค ปหาตพฺโพ. เวทนา อนตฺตา… สญฺญา… สงฺขารา… วิญฺญาณํ อนตฺตา; ตตฺร โว ราโค ปหาตพฺโพ. โย, ภิกฺขเว, อนตฺตา; ตตฺร โว ราโค ปหาตพฺโพ’’ติ. นวมํ.