๑๐. ตติยอนตฺตสุตฺตํ

๑๔๕. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘โย, ภิกฺขเว, อนตฺตา; ตตฺร โว ฉนฺทราโค ปหาตพฺโพ. โก จ, ภิกฺขเว, อนตฺตา? รูปํ, ภิกฺขเว, อนตฺตา; ตตฺร โว ฉนฺทราโค ปหาตพฺโพ. เวทนา อนตฺตา… สญฺญา… สงฺขารา… วิญฺญาณํ อนตฺตา; ตตฺร โว ฉนฺทราโค ปหาตพฺโพ. โย, ภิกฺขเว, อนตฺตา; ตตฺร โว ฉนฺทราโค ปหาตพฺโพ’’ติ. ทสมํ.