๑๑. นิพฺพิทาพหุลสุตฺตํ

๑๔๖. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘สทฺธาปพฺพชิตสฺส, ภิกฺขเว, กุลปุตฺตสฺส อยมนุธมฺโม โหติ – ยํ รูเป นิพฺพิทาพหุโล [นิพฺพิทาพหุลํ (สฺยา. กํ. ปี. ก.)] วิหเรยฺย. เวทนาย…เป… สญฺญาย… สงฺขาเรสุ… วิญฺญาเณ นิพฺพิทาพหุโล วิหเรยฺย. โย รูเป นิพฺพิทาพหุโล วิหรนฺโต, เวทนาย… สญฺญาย… สงฺขาเรสุ… วิญฺญาเณ นิพฺพิทาพหุโล วิหรนฺโต รูปํ ปริชานาติ, เวทนํ… สญฺญํ… สงฺขาเร… วิญฺญาณํ ปริชานาติ; โส รูปํ ปริชานํ เวทนํ ปริชานํ สญฺญํ ปริชานํ สงฺขาเร ปริชานํ วิญฺญาณํ ปริชานํ ปริมุจฺจติ รูปมฺหา, ปริมุจฺจติ เวทนาย, ปริมุจฺจติ สญฺญาย, ปริมุจฺจติ สงฺขาเรหิ, ปริมุจฺจติ วิญฺญาณมฺหา, ปริมุจฺจติ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ; ‘ปริมุจฺจติ ทุกฺขสฺมา’ติ วทามี’’ติ. เอกาทสมํ.