๕. ทามลิสุตฺตํ

๘๖. สาวตฺถินิทานํ. อถ โข ทามลิ เทวปุตฺโต อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺโณ เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข ทามลิ เทวปุตฺโต ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ –

‘‘กรณียเมตํ พฺราหฺมเณน, ปธานํ อกิลาสุนา;

กามานํ วิปฺปหาเนน, น เตนาสีสเต ภว’’นฺติ.

‘‘นตฺถิ กิจฺจํ พฺราหฺมณสฺส (ทามลีติ ภควา),

กตกิจฺโจ หิ พฺราหฺมโณ.

‘‘ยาว น คาธํ ลภติ นทีสุ,

อายูหติ สพฺพคตฺเตภิ ชนฺตุ;

คาธญฺจ ลทฺธาน ถเล ฐิโต โย,

นายูหตี ปารคโต หิ โสว [โสติ (สี. ปี. ก.), โหติ (สฺยา. กํ.), โส (?)].

‘‘เอสูปมา ทามลิ พฺราหฺมณสฺส,

ขีณาสวสฺส นิปกสฺส ฌายิโน;

ปปฺปุยฺย ชาติมรณสฺส อนฺตํ,

นายูหตี ปารคโต หิ โส’’ติ [โหตีติ (สฺยา. กํ.)].