๑๐. เอณิชงฺฆสุตฺตํ

๓๐. ‘‘เอณิชงฺฆํ กิสํ วีรํ, อปฺปาหารํ อโลลุปํ;

สีหํ เวกจรํ นาคํ, กาเมสุ อนเปกฺขินํ;

อุปสงฺกมฺม ปุจฺฉาม, กถํ ทุกฺขา ปมุจฺจตี’’ติ.

‘‘ปญฺจ กามคุณา โลเก, มโนฉฏฺฐา ปเวทิตา;

เอตฺถ ฉนฺทํ วิราเชตฺวา, เอวํ ทุกฺขา ปมุจฺจตี’’ติ.

สตฺติวคฺโค ตติโย.

ตสฺสุทฺทานํ –

สตฺติยา ผุสติ เจว, ชฏา มโนนิวารณา;

อรหนฺเตน ปชฺโชโต, สรา มหทฺธเนน จ;

จตุจกฺเกน นวมํ, เอณิชงฺเฆน เต ทสาติ.