๙. สธายมานสุตฺตํ

๔๙. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรติ มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา มาณวกา ภควโต อวิทูเร สธายมานรูปา [สทฺทายมานรูปา (สฺยา. ปี. อฏฺฐกถายํ ปาฐนฺตรํ), ปถายมานรูปา (ก.), วธายมานรูปา (ก. สี., ก. อฏฺฐ.), สทฺธายมานรูปา (?), สทฺธุธาตุยา สธุธาตุยา วา สิทฺธมิทนฺติ เวทิตพฺพํ] อติกฺกมนฺติ. อทฺทสา โข ภควา สมฺพหุเล มาณวเก อวิทูเร สธายมานรูเป อติกฺกนฺเต.

อถ โข ภควา เอตมตฺถํ วิทิตฺวา ตายํ เวลายํ อิมํ อุทานํ อุทาเนสิ –

‘‘ปริมุฏฺฐา ปณฺฑิตาภาสา, วาจาโคจรภาณิโน;

ยาวิจฺฉนฺติ มุขายามํ, เยน นีตา น ตํ วิทู’’ติ. นวมํ;