๑๒. โกสิยตฺเถรคาถา

๓๗๐. ‘‘โย เว ครูนํ วจนญฺญุ ธีโร, วเส จ ตมฺหิ ชนเยถ เปมํ;

โส ภตฺติมา นาม จ โหติ ปณฺฑิโต, ญตฺวา จ ธมฺเมสุ วิเสสิ อสฺส.

๓๗๑. ‘‘ยํ อาปทา อุปฺปติตา อุฬารา, นกฺขมฺภยนฺเต ปฏิสงฺขยนฺตํ;

โส ถามวา นาม จ โหติ ปณฺฑิโต, ญตฺวา จ ธมฺเมสุ วิเสสิ อสฺส.

๓๗๒. ‘‘โย เว สมุทฺโทว ฐิโต อเนโช, คมฺภีรปญฺโญ นิปุณตฺถทสฺสี;

อสํหาริโย นาม จ โหติ ปณฺฑิโต, ญตฺวา จ ธมฺเมสุ วิเสสิ อสฺส.

๓๗๓. ‘‘พหุสฺสุโต ธมฺมธโร จ โหติ, ธมฺมสฺส โหติ อนุธมฺมจารี;

โส ตาทิโส นาม จ โหติ ปณฺฑิโต, ญตฺวา จ ธมฺเมสุ วิเสสิ อสฺส.

๓๗๔. ‘‘อตฺถญฺจ โย ชานาติ ภาสิตสฺส, อตฺถญฺจ ญตฺวาน ตถา กโรติ;

อตฺถนฺตโร นาม ส โหติ ปณฺฑิโต, ญตฺวา จ ธมฺเมสุ วิเสสิ อสฺสา’’ติ.

… โกสิโย เถโร….

ปญฺจกนิปาโต นิฏฺฐิโต.