๑๔. ตุวฏกสุตฺตํ

๙๒๑. ‘‘ปุจฺฉามิ ตํ อาทิจฺจพนฺธุ [อาทิจฺจพนฺธุํ (สี. สฺยา.)], วิเวกํ สนฺติปทญฺจ มเหสิ;

กถํ ทิสฺวา นิพฺพาติ ภิกฺขุ, อนุปาทิยาโน โลกสฺมึ กิญฺจิ’’.

๙๒๒. ‘‘มูลํ ปปญฺจสงฺขาย, (อิติ ภควา)

มนฺตา อสฺมีติ สพฺพมุปรุนฺเธ [สพฺพมุปรุทฺเธ (สฺยา. ปี. ก.)];

ยา กาจิ ตณฺหา อชฺฌตฺตํ,

ตาสํ วินยา [วินยาย (?)] สทา สโต สิกฺเข.

๙๒๓. ‘‘ยํ กิญฺจิ ธมฺมมภิชญฺญา, อชฺฌตฺตํ อถวาปิ พหิทฺธา;

น เตน ถามํ [มานํ (สี. ก.)] กุพฺเพถ, น หิ สา นิพฺพุติ สตํ วุตฺตา.

๙๒๔. ‘‘เสยฺโย น เตน มญฺเญยฺย, นีเจยฺโย อถวาปิ สริกฺโข;

ผุฏฺโฐ [ปุฏฺโฐ (สี. สฺยา. ก.)] อเนกรูเปหิ, นาตุมานํ วิกปฺปยํ ติฏฺเฐ.

๙๒๕. ‘‘อชฺฌตฺตเมวุปสเม, น อญฺญโต ภิกฺขุ สนฺติเมเสยฺย;

อชฺฌตฺตํ อุปสนฺตสฺส, นตฺถิ อตฺตา กุโต นิรตฺตา วา.

๙๒๖. ‘‘มชฺเฌ ยถา สมุทฺทสฺส, อูมิ โน ชายตี ฐิโต โหติ;

เอวํ ฐิโต อเนชสฺส, อุสฺสทํ ภิกฺขุ น กเรยฺย กุหิญฺจิ’’.

๙๒๗. ‘‘อกิตฺตยี วิวฏจกฺขุ, สกฺขิธมฺมํ ปริสฺสยวินยํ;

ปฏิปทํ วเทหิ ภทฺทนฺเต, ปาติโมกฺขํ อถวาปิ สมาธึ’’.

๙๒๘. ‘‘จกฺขูหิ เนว โลลสฺส, คามกถาย อาวรเย โสตํ;

รเส จ นานุคิชฺเฌยฺย, น จ มมาเยถ กิญฺจิ โลกสฺมึ.

๙๒๙. ‘‘ผสฺเสน ยทา ผุฏฺฐสฺส, ปริเทวํ ภิกฺขุ น กเรยฺย กุหิญฺจิ;

ภวญฺจ นาภิชปฺเปยฺย, เภรเวสุ จ น สมฺปเวเธยฺย.

๙๓๐. ‘‘อนฺนานมโถ ปานานํ, ขาทนียานํ อโถปิ วตฺถานํ;

ลทฺธา น สนฺนิธึ กยิรา, น จ ปริตฺตเส ตานิ อลภมาโน.

๙๓๑. ‘‘ฌายี น ปาทโลลสฺส, วิรเม กุกฺกุจฺจา นปฺปมชฺเชยฺย;

อถาสเนสุ สยเนสุ, อปฺปสทฺเทสุ ภิกฺขุ วิหเรยฺย.

๙๓๒. ‘‘นิทฺทํ น พหุลีกเรยฺย, ชาคริยํ ภเชยฺย อาตาปี;

ตนฺทึ มายํ หสฺสํ ขิฑฺฑํ, เมถุนํ วิปฺปชเห สวิภูสํ.

๙๓๓. ‘‘อาถพฺพณํ สุปินํ ลกฺขณํ, โน วิทเห อโถปิ นกฺขตฺตํ;

วิรุตญฺจ คพฺภกรณํ, ติกิจฺฉํ มามโก น เสเวยฺย.

๙๓๔. ‘‘นินฺทาย นปฺปเวเธยฺย, น อุณฺณเมยฺย ปสํสิโต ภิกฺขุ;

โลภํ สห มจฺฉริเยน, โกธํ เปสุณิยญฺจ ปนุเทยฺย.

๙๓๕. ‘‘กยวิกฺกเย น ติฏฺเฐยฺย, อุปวาทํ ภิกฺขุ น กเรยฺย กุหิญฺจิ;

คาเม จ นาภิสชฺเชยฺย, ลาภกมฺยา ชนํ น ลปเยยฺย.

๙๓๖. ‘‘น จ กตฺถิตา สิยา ภิกฺขุ, น จ วาจํ ปยุตฺตํ ภาเสยฺย;

ปาคพฺภิยํ น สิกฺเขยฺย, กถํ วิคฺคาหิกํ น กถเยยฺย.

๙๓๗. ‘‘โมสวชฺเช น นีเยถ, สมฺปชาโน สฐานิ น กยิรา;

อถ ชีวิเตน ปญฺญาย, สีลพฺพเตน นาญฺญมติมญฺเญ.

๙๓๘. ‘‘สุตฺวา รุสิโต พหุํ วาจํ, สมณานํ วา ปุถุชนานํ [ปุถุวจนานํ (สี. สฺยา. ปี.)];

ผรุเสน เน น ปฏิวชฺชา, น หิ สนฺโต ปฏิเสนิกโรนฺติ.

๙๓๙. ‘‘เอตญฺจ ธมฺมมญฺญาย, วิจินํ ภิกฺขุ สทา สโต สิกฺเข;

สนฺตีติ นิพฺพุตึ ญตฺวา, สาสเน โคตมสฺส น ปมชฺเชยฺย.

๙๔๐. ‘‘อภิภู หิ โส อนภิภูโต, สกฺขิธมฺมมนีติหมทสฺสี;

ตสฺมา หิ ตสฺส ภควโต สาสเน, อปฺปมตฺโต สทา นมสฺสมนุสิกฺเข’’ติ.

ตุวฏกสุตฺตํ จุทฺทสมํ นิฏฺฐิตํ.