๔๓๕. หลิทฺทิราคชาตกํ (๙)

๗๘. สุติติกฺขํ อรญฺญมฺหิ, ปนฺตมฺหิ สยนาสเน;

เย จ คาเม ติติกฺขนฺติ, เต อุฬารตรา ตยา.

๗๙. อรญฺญา คามมาคมฺม, กึสีลํ กึวตํ อหํ;

ปุริสํ ตาต เสเวยฺยํ, ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิโต.

๘๐. โย เต [โย ตํ (สฺยา. ชา. ๑.๔.๑๙๐ อรญฺญชาตเกปิ)] วิสฺสาสเย ตาต, วิสฺสาสญฺจ ขเมยฺย เต;

สุสฺสูสี จ ติติกฺขี จ, ตํ ภเชหิ อิโต คโต.

๘๑. ยสฺส กาเยน วาจาย, มนสา นตฺถิ ทุกฺกฏํ;

อุรสีว ปติฏฺฐาย, ตํ ภเชหิ อิโต คโต.

๘๒. โย จ ธมฺเมน จรติ, จรนฺโตปิ น มญฺญติ;

วิสุทฺธการึ สปฺปญฺญํ, ตํ ภเชหิ อิโต คโต.

๘๓. หลิทฺทิราคํ กปิจิตฺตํ, ปุริสํ ราควิราคินํ;

ตาทิสํ ตาต มา เสวิ, นิมฺมนุสฺสมฺปิ เจ สิยา.

๘๔. อาสีวิสํว กุปิตํ, มีฬฺหลิตฺตํ มหาปถํ;

อารกา ปริวชฺเชหิ, ยานีว วิสมํ ปถํ.

๘๕. อนตฺถา ตาต วฑฺฒนฺติ, พาลํ อจฺจุปเสวโต;

มาสฺสุ พาเลน สํคจฺฉิ, อมิตฺเตเนว สพฺพทา.

๘๖. ตํ ตาหํ ตาต ยาจามิ, กรสฺสุ วจนํ มม;

มาสฺสุ พาเลน สํคจฺฉิ [สํคญฺฉิ (สี. ปี.)], ทุกฺโข พาเลหิ สงฺคโมติ.

หลิทฺทิราคชาตกํ นวมํ.