๓๑๙. ติตฺติรชาตกํ (๔-๒-๙)

๗๓. สุสุขํ วต ชีวามิ, ลภามิ เจว ภุญฺชิตุํ;

ปริปนฺเถว ติฏฺฐามิ, กา นุ ภนฺเต คตี มม.

๗๔. มโน เจ เต นปฺปณมติ, ปกฺขิ ปาปสฺส กมฺมุโน;

อพฺยาวฏสฺส ภทฺรสฺส, น ปาปมุปลิมฺปติ.

๗๕. ญาตโก โน นิสินฺโนติ, พหุ อาคจฺฉเต ชโน;

ปฏิจฺจ กมฺมํ ผุสติ, ตสฺมึ เม สงฺกเต มโน.

๗๖. น ปฏิจฺจ กมฺมํ ผุสติ, มโน เจ นปฺปทุสฺสติ;

อปฺโปสฺสุกฺกสฺส ภทฺรสฺส, น ปาปมุปลิมฺปตีติ.

ติตฺติรชาตกํ นวมํ.