๓๒๐. สุจฺจชชาตกํ (๔-๒-๑๐)

๗๗. สุจฺจชํ วต นจฺจชิ, วาจาย อททํ คิรึ;

กึ หิตสฺส จชนฺตสฺส, วาจาย อทท ปพฺพตํ.

๗๘. ยญฺหิ กยิรา ตญฺหิ วเท, ยํ น กยิรา น ตํ วเท;

อกโรนฺตํ ภาสมานํ, ปริชานนฺติ ปณฺฑิตา.

๗๙. ราชปุตฺต นโม ตฺยตฺถุ, สจฺเจ ธมฺเม ฐิโต จสิ;

ยสฺส เต พฺยสนํ ปตฺโต, สจฺจสฺมึ รมเต มโน.

๘๐. ยา ทลิทฺที ทลิทฺทสฺส, อฑฺฒา อฑฺฒสฺส กิตฺติม [กิตฺติมา (สี. สฺยา. ปี.)];

สา หิสฺส ปรมา ภริยา, สหิรญฺญสฺส อิตฺถิโยติ.

สุจฺจชชาตกํ ทสมํ.

ปุจิมนฺทวคฺโค ทุติโย.

ตสฺสุทฺทานํ –

อถ โจร สกสฺสป ขนฺตีวโร, ทุชฺชีวิตตา จ วรา ผรุสา;

อถ สส มตญฺจ วสนฺต สุขํ, สุจฺจชํวตนจฺจชินา จ ทสาติ.