๔. ภิสจริยา

๓๔. ‘‘ปุนาปรํ ยทา โหมิ, กาสีนํ ปุรวรุตฺตเม;

ภคินี จ ภาตโร สตฺต, นิพฺพตฺตา โสตฺถิเย กุเล.

๓๕. ‘‘เอเตสํ ปุพฺพโช อาสึ, หิรีสุกฺกมุปาคโต;

ภวํ ทิสฺวาน ภยโต, เนกฺขมฺมาภิรโต อหํ.

๓๖. ‘‘มาตาปิตูหิ ปหิตา, สหายา เอกมานสา;

กาเมหิ มํ นิมนฺเตนฺติ, ‘กุลวํสํ ธเรหิ’ติ.

๓๗. ‘‘ยํ เตสํ วจนํ วุตฺตํ, คิหีธมฺเม สุขาวหํ;

ตํ เม อโหสิ กฐินํ, ตตฺต [สนฺตตฺต (ก.)] ผาลสมํ วิย.

๓๘. ‘‘เต มํ ตทา อุกฺขิปนฺตํ, ปุจฺฉึสุ ปตฺถิตํ มม;

‘กึ ตฺวํ ปตฺถยเส สมฺม, ยทิ กาเม น ภุญฺชสิ’.

๓๙. ‘‘เตสาหํ เอวมวจํ, อตฺถกาโม หิเตสินํ;

‘นาหํ ปตฺเถมิ คิหีภาวํ, เนกฺขมฺมาภิรโต อหํ’.

๔๐. ‘‘เต มยฺหํ วจนํ สุตฺวา, ปิตุมาตุ จ สาวยุํ;

มาตาปิตา เอวมาหุ, ‘สพฺเพว ปพฺพชาม โภ’.

๔๑. ‘‘อุโภ มาตาปิตา มยฺหํ, ภคินี จ สตฺต ภาตโร;

อมิตธนํ ฉฑฺฑยิตฺวา, ปาวิสิมฺหา มหาวน’’นฺติ.

ภิสจริยํ จตุตฺถํ.