๕. โสณปณฺฑิตจริยา

๔๒. ‘‘ปุนาปรํ ยทา โหมิ, นคเร พฺรหฺมวฑฺฒเน;

ตตฺถ กุลวเร เสฏฺเฐ, มหาสาเล อชายหํ.

๔๓. ‘‘ตทาปิ โลกํ ทิสฺวาน, อนฺธีภูตํ ตโมตฺถฏํ;

จิตฺตํ ภวโต ปติกุฏติ, ตุตฺตเวคหตํ วิย.

๔๔. ‘‘ทิสฺวาน วิวิธํ ปาปํ, เอวํ จินฺเตสหํ ตทา;

‘กทาหํ เคหา นิกฺขมฺม, ปวิสิสฺสามิ กานนํ’.

๔๕. ‘‘ตทาปิ มํ นิมนฺเตสุํ, กามโภเคหิ ญาตโย;

เตสมฺปิ ฉนฺทมาจิกฺขึ, ‘มา นิมนฺเตถ เตหิ มํ’.

๔๖. ‘‘โย เม กนิฏฺฐโก ภาตา, นนฺโท นามาสิ ปณฺฑิโต;

โสปิ มํ อนุสิกฺขนฺโต, ปพฺพชฺชํ สมโรจยิ.

๔๗. ‘‘อหํ โสโณ จ นนฺโท จ, อุโภ มาตาปิตา มม;

ตทาปิ โภเค ฉฑฺเฑตฺวา, ปาวิสิมฺหา มหาวน’’นฺติ.

โสณปณฺฑิตจริยํ ปญฺจมํ.