๑๐. ปทุมปุปฺผิยตฺเถรอปทานํ

๕๑. ‘‘โปกฺขรวนํ ปวิฏฺโฐ, ภญฺชนฺโต ปทุมานิหํ;

ตตฺถทฺทสํ ผุสฺสํ พุทฺธํ [อทฺทสํ ผุสฺสสมฺพุทฺธํ (สี. สฺยา.)], พาตฺตึสวรลกฺขณํ.

๕๒. ‘‘ปทุมปุปฺผํ คเหตฺวาน, อากาเส อุกฺขิปึ อหํ;

ปาปกมฺมํ สริตฺวาน, ปพฺพชึ อนคาริยํ.

๕๓. ‘‘ปพฺพชิตฺวาน กาเยน, มนสา สํวุเตน จ;

วจีทุจฺจริตํ หิตฺวา, อาชีวํ ปริโสธยึ.

๕๔. ‘‘เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป, ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

๕๕. ‘‘ปทุมาภาสนามา จ, อฏฺฐารส มหีปตี;

อฏฺฐารเสสุ กปฺเปสุ, อฏฺฐตาลีสมาสิสุํ.

๕๖. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปทุมปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ;

ปทุมปุปฺผิยตฺเถรสฺสาปทานํ ทสมํ.

ติมิรวคฺโค นวโม.