๙. ฐิตญฺชลิยตฺเถรอปทานํ

๔๒. ‘‘มิคลุทฺโท ปุเร อาสึ, อรญฺเญ กานเน อหํ;

ตตฺถ อทฺทสํ [ตตฺถทฺทสาสึ (สี. สฺยา.)] สมฺพุทฺธํ, พาตฺตึสวรลกฺขณํ.

๔๓. ‘‘ตตฺถาหํ อญฺชลึ กตฺวา, ปกฺกามึ ปาจินามุโข;

อวิทูเร นิสินฺนสฺส, นิยเก ปณฺณสนฺถเร.

๔๔. ‘‘ตโต เม อสนีปาโต, มตฺถเก นิปตี ตทา;

โสหํ มรณกาลมฺหิ, อกาสึ ปุนรญฺชลึ.

๔๕. ‘‘เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป, อญฺชลึ อกรึ ตทา;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, อญฺชลิสฺส อิทํ ผลํ.

๔๖. ‘‘จตุปณฺณาสกปฺปมฺหิ, มิคเกตุสนามโก;

สตฺตรตนสมฺปนฺโน, จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

๔๗. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ฐิตญฺชลิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ฐิตญฺชลิยตฺเถรสฺสาปทานํ นวมํ.