๗. สูจิทายกตฺเถรอปทานํ

๓๐. ‘‘ตึสกปฺปสหสฺสมฺหิ, สมฺพุทฺโธ โลกนายโก;

สุเมโธ นาม นาเมน, พาตฺตึสวรลกฺขโณ.

๓๑. ‘‘ตสฺส กญฺจนวณฺณสฺส, ทฺวิปทินฺทสฺส ตาทิโน;

ปญฺจ สูจี มยา ทินฺนา, สิพฺพนตฺถาย จีวรํ.

๓๒. ‘‘เตเนว สูจิทาเนน, นิปุณตฺถวิปสฺสกํ;

ติกฺขํ ลหุญฺจ ผาสุญฺจ, ญาณํ เม อุทปชฺชถ.

๓๓. ‘‘กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ, ภวา สพฺเพ สมูหตา;

ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ, สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน.

๓๔. ‘‘ทฺวิปทาธิปตี นาม, ราชาโน จตุโร อหุํ;

สตฺตรตนสมฺปนฺนา, จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

๓๕. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สูจิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สูจิทายกตฺเถรสฺสาปทานํ สตฺตมํ.