๗. วตฺถทายกตฺเถรอปทานํ

๔๕. ‘‘ปกฺขิชาโต ตทา อาสึ, สุปณฺโณ ครุฬาธิโป;

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ, คจฺฉนฺตํ คนฺธมาทนํ.

๔๖. ‘‘ชหิตฺวา ครุฬวณฺณํ, มาณวกํ อธารยึ;

เอกํ วตฺถํ มยา ทินฺนํ, ทฺวิปทินฺทสฺส ตาทิโน.

๔๗. ‘‘ตญฺจ ทุสฺสํ ปฏิคฺคยฺห, พุทฺโธ โลกคฺคนายโก;

อนฺตลิกฺเข ฐิโต สตฺถา, อิมา คาถา อภาสถ.

๔๘. ‘‘‘อิมินา วตฺถทาเนน, จิตฺตสฺส ปณิธีหิ จ;

ปหาย ครุฬํ โยนึ, เทวโลเก รมิสฺสติ’.

๔๙. ‘‘อตฺถทสฺสี ตุ ภควา, โลกเชฏฺโฐ นราสโภ;

วตฺถทานํ ปสํสิตฺวา, ปกฺกามิ อุตฺตรามุโข.

๕๐. ‘‘ภเว นิพฺพตฺตมานมฺหิ, โหนฺติ เม วตฺถสมฺปทา;

อากาเส ฉทนํ โหติ, วตฺถทานสฺสิทํ ผลํ.

๕๑. ‘‘อรุณวา [อรุณกา (สี.), อรุณสา (สฺยา.)] สตฺต ชนา, จกฺกวตฺตี มหพฺพลา;

ฉตฺตึสติมฺหิ อาสึสุ, กปฺปมฺหิ มนุชาธิปา.

๕๒. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา วตฺถทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

วตฺถทายกตฺเถรสฺสาปทานํ สตฺตมํ.